Troostpoëzie

Foto van Geert

en hoe moet het nu
verder
lege ruimte die
jij moet vullen
niet langer met zijn
niet langer met spreken

gewoon je lach
op mijn ogen
je stem
in mijn hoofd

Geert Lemahieu

sterven doe je niet ineens
maar af en toe ’n beetje
en alle beetjes die je stierf
’t is vreemd, maar die vergeet je
het is je dikwijls zelfs ontgaan
je zegt ik ben wat moe
maar op ’n keer dan ben je aan
je laatste beetje toe

Toon Hermans

de geschiedenis die wij schreven
is nog niet opgedroogd
en toch al verleden
onvoltooid in tijd

de weg die we samen liepen
bracht ons naar onverwachte doelen
steeds hunkerend naar de toekomst
achter elke bocht hopen op de zon

het heden maakt een wending
voor mij een andere, eeuwige horizon
voor ons het koesteren van herinneringen
met de belofte elkaar terug tegen te komen

ergens… Geert Lemahieu