Getuigenissen

Beste Veerle en Geert,

Enkele maanden geleden zaten we hier voor het eerst, allen wat onzeker en met een bang hartje. Vol twijfel en verdriet. Iedere bijeenkomst en stap voor stap ontdekten we elkaars droevige verhaal, zo verschillend maar o-zo-herkenbaar. We begonnen elke keer met het vaste ritueel: thee of koffie. Tapas met een zelfgemaakt sausje of koekjes. Of nog beter: allebei!

We keken elke ontmoeting uit om te komen en groeiden als groep dichter en dichter naar elkaar toe. Dankzij jullie beiden. Jullie kweekten vertrouwen tussen ons en leidden (met korte ei) elke bijeenkomst in goede banen. Hier hebben we, elk van ons, ons gebroken en gehavende zieltje een beetje blootgelegd. Antwoorden en inzichten gekregen over hoe het nu verder moet. Soms met kleine stapjes, soms met tranen, soms een rollercoaster zoals op de Duitse autobahn.

Altijd met raad en daad, niet omdat het moet, maar op vrijwillige basis. Een engagement van jewelste! Jullie zouden evengoed ’s avonds voor de tv naar Temptation Island, de fratsen van Pommeline kunnen bekijken.

Bedankt van ons allen, Veerle en Geert, voor jullie niet aflatende inzet!

En laten we eindigen met een quote die voor elk van ons geldt:

Wacht niet met genieten tot later …
Want als later eerder komt, ben je te laat!

Groepje 2017-2018

Veerle is …

  • iemand die je meteen tot rust brengt en je laat ontsnappen aan het drukke leven thuis;
  • iemand die je uitnodigt om in jezelf te kijken, alle gevoelens naar boven te laten komen, en vooral … alles mag er zijn, alles mag gevoeld worden en alles mag uitgesproken worden;
  • iemand die weet hoe woorden helend kunnen zijn; Ik voelde me vaak weer even helemaal opgeladen door haar woorden en gezelschap;
  • iemand die heel goed een groepsgevoel kan stimuleren door haar subtiel aanwezige dynamiek;
  • in de eerste plaats een warme, gevoelige vrouw met een open geest en een enorm groot hart!
Liesbeth

37 jaar

Veerle (die al snel Véke werd), heeft me een eind op weg gezet naar het nieuwe leven dat ik vandaag leef. Mijn soulmaatje verliet me op 2 maanden tijd. Het gemis blijft maar transformeert na verloop van tijd, net zoals de liefde altijd bij me blijft.

Annick zit nog in zoveel dingen. Haar dood moest ergens ‘zin’ hebben, vandaar dat ik het ook omgezet heb naar de monoloog die ik nu af en toe opvoer. Kamers vol liefde. Het is een ode aan mijn vrouw, aan de 26 jaar dat ik haar bij me had. De kracht om dat te verwezenlijken heb ik deels bij Veerle gevonden. Ze heeft me op weg gezet naar het geloof in een nieuw verbond met mezelf en het leven. In de liefdesstroom stappen. Leren zacht zijn voor jezelf, en stilaan weer beginnen leven, geloven in een ‘afterlife’.

Dank je V.

Walt

We leerden elkaar kennen begin 2009, je was één van de nieuwe mensen die ik ontmoette in een zeer trieste en donkere periode. Maar wat voor een één, ééntje die ik nooit zal vergeten!

Moesten we in het verleden leven dan was jij die wijze (oude NOT) vrouw uit ’t dorp waar iedereen om wijze raad en steun ging. Die wijze vrouw die vooral luisterde en vooral telkens weer het juiste wist te zeggen. Telkens weer dat sms’je met dé nagel op de kop! Moesten we in het verleden leven …

Maar nu! Leerde je me vooral één ding Veerle en dat is … dat ik niet hoef in ’t verleden te leven, maar dat ik het verleden met trots en kracht in mijn nieuwe leven mag/moet dragen.

Ja, daar, toen in 2009, stond mijn nieuwe leven reeds aan de horizon te wachten met vooral een mooie symbolische warme oranje zon op de achtergrond!

Thanks V.

Christophe (2009)

43 jaar

Time for some reflections.

When I was 9, I was ready for the future and to become a teenager. I was real young and wild, no worries and really supported by my family. What ever stupid thing I did and believe me, I did!

When I was 19 I was ready for the future, young and wild. No worries and still supported. Broke some hearts and broke mine in return.

When I was 29, I was really ready for the future and ready for thirty something. I was wild and wondering what to be and what to become and achieve in life.

When I was 39 I was happy of what I had reached in my life but a bit afraid of what was coming. Could I keep what I had ? But still wild inside.

When I was 40 I almost lost everything. I lost my soulmate and best friend …

Now I’m 49, ready for the second part of life. I have 5 beautiful (step)children and a new best friend. Got married for the second time and I’m confident in the future, still supported by my family and ‘sometimes’ the wild still comes out.

My point? When being positive in life you always will have nice times. but sometimes things will go wrong and there will be for sure tough times. That I can assure you. But keep this in mind, stay always positive, be patient and above all be passionate. Keep your wild!

Christophe (2017)

Ik heb Veerle leren kennen toen ik op zoek ging naar rouwbegeleiding, partnerverlies in groep. Het eerste jaar dat mijn echtgenoot overleden was (2006-2007), heb ik mij en de kinderen (toen 14 en 11 jaar) door een psycholoog laten begeleiden. Op dat moment kon ik niet de stap zetten naar een groepsrouwverwerking. Ik stortte mij op mijn zorg voor de kinderen, mijn werk en mijn sport hardlopen lange afstand.

De behoefte naar lotgenoten kwam na 3 jaar, toen ik besefte dat mijn verdriet nog zo groot was en ik deze pijn met lotgenoten wou delen. Ik kwam in Mortsel terecht (via Rouwzorg Vlaanderen), bij de groep van Veerle en Erik. Een jaar lang (van november 2009 t.e.m. mei 2010) deelden we onze ervaring van lijden en verdriet met een kleine groep (leeftijd 30-55 jaar). We werden fantastisch begeleid. Ik ben er sterker uit gekomen. Het verdriet is er wel nog altijd, maar je voelt je sterker als je hoort dat lotgenoten ook proberen nog een mooie toekomst te maken.

Al heel vlug voelde ik dat Veerle een heel warme persoonlijkheid heeft. Ze voelt je en je verdriet aan en kan dit positief ombuigen. Ze gaat mee door het dal van het verlies, maar biedt perspectieven op een verdere toekomst!

Activiteiten met lotgenoten vind ik belangrijk, je krijgt een intense band met mensen die net als ik getroffen zijn geweest door partnerverlies. Het jaar dat je doorgemaakt hebt, schept een niet te vergelijken band, zowel met de lotgenoten als met Veerle.

Marleen

47 jaar