Begeleiders

Veerle Breyne

Je willen inzetten voor mens en maatschappij zat al van dag één, denk ik, in mijn DNA. Bij mijn ouders zag ik vele voorbeelden van vrijwilligerswerk voor zieken en inzet voor goede doelen.

Met ongelooflijk veel enthousiasme en dynamisme zette ik me o.a. dertien jaar in als catechist voor de 120 vormelingen van Aartselaar. Vijf jaar was ik verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van deze werking.

Vanuit veel stiltemomenten, het volgen van cursussen en lezingen, en eigen verlies kwam rouw- en verliesbegeleiding als een ware missie op mijn levenspad. Ik wilde het communiceren over sterven, de dood, hoe afscheid nemen en rouwen openbreken, tinten, veranderen, verbeteren. Hoeveel geliefden werden niet veel te snel doodgezwegen? Ik wilde rouwenden een plaats en platform geven om samen of individueel te rouwen om het verlies van iemand dierbaar.

Ik begeleidde in 2006 mijn eerste lotgenotengroep van jonge weduwen en weduwnaars van 30 tot 55 jaar onder supervisie van Monique Dujardin, oprichtster en drijvende kracht achter de vzw Rouwzorg Vlaanderen. Eén ding werd duidelijk: vanuit mijn authenticiteit en de taal van mijn hart wilde ik absoluut dit vrijwilligerswerk verderzetten. Erik Herrebosch was zeven jaar lang mijn complementaire mede-begeleider. Hij gaf mijn bezieling nog meer vorm en kracht.

Naast mijn job als maatschappelijk werker op een studentenvoorziening van een hogeschool, werd ik ook een tijdje zelfstandige in bijberoep. In mijn luisterkamer Stiltekracht begeleidde ik thuis mensen met rouw- en verlieservaringen alsook koppels met een groot verdriet rond perinatale sterfte van hun sterrenbaby of meerling.

Door bewust te kiezen voor een andere job en mijn gezondheid, en vanuit de liefde voor mijn eerste kleinkind, kreeg mijn vrijwilligerswerk een sabbatical tintje.

Valentijn 2017 ging ik inzake deze zinvolle zorg weer vrijwillig aan de slag en begeleidde samen met Martine Michiels (rouwconsulente bij Rouwzorg Vlaanderen) acht rouwenden.

Op 15 november 2018 zullen Geert Lemahieu en ik de volgende lotgenotengroep starten. Onze unieke verbondenheid groeide aan de koffietafel van een vriendin die uit het leven stapte. Met niemand anders sprak ik zo vaak en intens over rouwen, verlies en rouwverwerking. Geert houdt enorm van het nummer Wish You Were Here van Pink Floyd, ik van The Best Is Yet To Come van Joost Zwegers. Voeg beide platen samen, dan weet je, beste lotgenoot, dat we je warm zullen verwelkomen en met zorg zullen trachten nabij te zijn in deze moeilijke fase in je leven.

Let it be!
(Dit werd de mantra, de slagkreet van de lotgenotengroep van Walt – zie Links)

Mijn website Stiltekracht draag ik op aan twee vaders …

In 2012 maakte mijn geweldige webmaster Dylan — toen net 18 jaar en beginnend aan zijn opleiding Informatica aan de UA  als jobstudent mijn eerste website. We bleven contact houden. In de zomer van 2016 contacteerde ik hem opnieuw met de vraag een nieuwe website Stiltekracht te creëren. In die tussentijd verloor Dylan zijn jonge vader aan ALS en ik eveneens mijn papa. Gelouterd door het leven en gesterkt door verdriet en gemis, hebben we samen vanuit een diepe verbondenheid deze website gemaakt.

Geert Lemahieu

Vanuit mijn engagement als hulpverlener maar ook in mijn persoonlijk leven is de aandacht voor de ander een rode draad doorheen mijn leven. Verdieping, aandacht voor het mooie, voor persoonlijke groei, maar ook voor pijn en verlies. Dit zijn waarden die ik onderschrijf.

Ieder mens heeft bagage die hij meeneemt op zijn levensweg. Ook ik heb soms bagage die moeilijk te dragen is. Het is dan belangrijk om iemand naast je te hebben die een stuk meewandelt op die weg en je horizon terug kan laten zien. Een persoon die luistert naar je verhaal, die openstaat voor vragen en daarom niet direct met antwoorden afkomt maar een persoon die er gewoon is. Iemand waar je op kan rekenen. Zo iemand wil ik zijn die samen met anderen ruimte maakt om stil te staan bij dingen die er toe doen in het leven.

Mensen die een dierbare verloren de kans geven om breekbare gevoelens naar boven te laten komen. Onuitsprekelijke gedachten toch vorm te geven. Maar tevens de mooie aspecten van diegene die men verloor een plaats te geven in het eigen leven zonder die ander. Die dingen verder mee te nemen op je levenspad die er toe doen, die je kracht geven. En deze koesteren. De zoektocht naar nabijheid (van herinneringen) en de verwijdering (het er niet meer zijn) wil ik mee begeleiden.